header image
 

puf

280 gün geçmiş mecburi ayrılık başlayalı.. normalde kabul edilemez bu olayı, kafamıza, damarlarımıza nasıl işliyorlar bilmiyorum ama işte kabulleniyorsun 450 gün ayrı kalmayı, çok uzaklara gitse de özlemeyi kabul ediyorsun ama ne de güzeldir ki biliyorsun geri gelecek işte..

ama ya o umudu içinde barındırırken haberlerde çıkanlar… mayınlar, şehitler… öyle tedirgin, öyle huzursuz bir bekleyiş ki, 1 saniye sesini duymaya muhtaç bir bağımlılık içinde bekliyorsun.. o basit “alo” kelimesi o an nasıl huzurlu geliyor…

şafak 162 şimdi.. çok özlemek az kalıyor..

yarın çarşısı var askerim sevgilimin… uzun zamandır ilk kez çıkacak… web cam açıcak yüzünü göreceğim… )

çok mutluyum..

162 gün sonra mutluluğumu da buradan paylaşabilirim umarım…

seni seviyorum aşkım….

I know I’ll see you again
Whether far or soon.
But I need you to know that I care,
And I miss you……
Listening to: incubus - i miss you

lüzumsuzsa söndürünüz.. ama biz israfı seven bi milletiz..

candan ercetin’in en dogru sarkisi midir bu gamsiz hayat?

bence öyle.. :)

sormayin neden bu durgunlugum
gormeden kuytu yaralarimi
sormayin neden bu huysuzlugum
bilmeden sakli duygularimi

cok mu dertsiz duruyorum uzaktan bakinca?
cok mu kalender sandiniz dert anlatmayinca?

gamsiz hayat
herkese baska sunar garip oyunlarini
gamsiz hayat
herkese baska kurar kahpe tuzaklarini
gamsiz hayat
herkese baska sorar gecmis hesaplarini
gamsiz hayat
herkesi baska yorar gormez gozunun yasini

sanmayin biter bu durgunlugum
sarmadan kuytu yaralarimi
sanmayin biter bu huysuzlugum
acmadan sakli duygularimi

cok mu gucsuz duruyorum derdimi paylasinca?
cok mu caresiz dersiniz dertten aglayinca?